Wilt ge Joost Andries als man?
Zowel mijn moeder als mijn schoonmoeder hebben mij vriendelijk, doch met aandrang verzocht: geen zottigheid bij het ‘ja’ zeggen op het gemeentehuis Lies!
En ge weet, met moeders en schoonmoeders valt niet te spotten!
Maar aangezien ik mijn zottigheid toch graag kwijt wil…
Allee hop!
10 dingen die ik niet mag antwoorden op de vraag:
wilt ge Joost Andries als man?
- waarom denkt ge anders dat ik hier sta, domme kloot!
- zijn er hier nog andere mannen die met mij willen trouwen?
- zijde gij zot!
- wat denkt ge?
- nee.
- krijg ik dan een verblijfsvergunning?
- denkt gij dat wij hier voor ons plezier in die kostuumerie staan!?
- nee. maar ik vind u wel een lekkere brok!
- kan ik u daar eventueel morgen voor bellen?
- allee vooruit dan!
Aan allen die zich afvragen: hoe zit dat nu met jullie trouwerie? Prima, dank u. Het ergste is voorbij! Dat wil zeggen: ik heb iets gevonden om me die dag niet naakt te moeten vertonen! Jawel! Naar het schijnt mag ik daar nog niet te veel over zeggen, maar de ontwerpster woont hier in het dorp! Ha! Ziedaar! Een tip voor de kenners.
Aangezien wij dit jaar gaan trouwen zijn wij niet langer ‘in een relatie’ maar zijn wij ‘verloofd’, om het op z’n Facebooks te zeggen. Verloofd zijn is een beetje raar. Wij hebben geen verlovingsfeest gegeven en hebben ook niets gedaan met verlovingsringen. We zien er het nut niet van in om alles wat ge gaat doen als ge trouwt al eens op voorhand te doen onder een andere noemer met minder chique kleren aan en zonder DJ. Ik kan de plaatselijke Joost nu ‘mijn verloofde’ noemen in plaats van mijn vriendje. Maar dat doe ik niet. Verloofd zijn lijkt me een beetje het vagevuur van de hele trouwheisa en bijgevolg overbodig. 









