hoofdstuk acht

Vandaag (eigenlijk gisteren maar ik was vergeten op ‘publiceer’ te klikken) heb ik in zekere zin hard gewerkt. Ik ben in de weer geweest met liedjes en teksten, ik heb me een extra instrument aangeschaft (waarover zo meteen meer) en ik ben er in het algemeen nogal eens ingevlogen.

Vorig jaar rond deze tijd had ik nooit gedacht dat gitaar spelen, liedjes maken en scherpzinnige grappen verzinnen zouden behoren tot de categorie ‘werk’. Maar vandaag, na twee weken comedyverlof en kerstvakantie met Het Gezin, merk ik dat ik iets mis, zowaar. Een soort van leegte waarvan ik weet dat ik ze enkel kan opvullen met ineens teveel. Drukte! Ambiance! Waarisdentechnieker! Hetiszovergemoetop!

(plotse overgang) Er zijn vier dingen die ik graag wilde hebben toen ik klein was: een treurwilg in den hof, een gezin, een iPhone (die is er later bijgekomen) en een accordeon.  Nen trekzak, gelijk ze dat ‘bij ons’ in de Kempen zeggen.

Dat is allemaal min of meer aan het goedkomen. Al wil het met die treurwilg niet echt lukken maar goed. Nu, het is me daar nog niet zo eenvoudig, dacht ik,  spelen op nen trekzak. En ik weet het niet zeker, maar echt goed voor mijne rug kan het ook niet zijn. Om van de portemonnee maar te zwijgen. Daarom heb ik een jarenlange droom laten varen en ben ik overgegaan tot de aanschaf van een melodica. Jawel! De groene soprano van Hohner. Duitse makelij dus ik reken op degelijkheid.

“vanbinnen zit er speek van heel kapaza” sprak tante annie. En dat kan jammergenoeg kloppen want het is tweedehands spul. Enfin, het zal hier de rest van de week ‘het leven zoals het is: melodica’ zijn. Dus wees blij dat ge niet in het huis naast het onze woont!