hoofdstuk acht

Auw! Zie, dat was nu eens typisch onze poes. Onze eigenlijk toch wel, lelijke, rosse en op de koop toe domme poes. Onze poes had namelijk een spraakgebrek, zo kan je wel zeggen. Ze deed altijd van auw! auw! De mi, daar is ze nooit toe gekomen. We zagen het als ze buiten speelde met andere poezen in de tuin. De andere poezen – de zwarte van hiernaast en de witgrijsgestreepte van hierover – lachten onze poes voortdurend uit. Ze overdreven altijd in hun miauwen en deden dan express van MIauw! MIauw! om onze poes te plagen. Echt sympathiek kan je dat niet noemen, maar het blijven dieren en onder dieren is er sowieso al niet veel sympathie.

Volgens mij is het zelfs echt bepaald verontrustend om een dier te zijn. Als ik een leeuw was ofzo, ik zou zeker ook mensen opeten als ik de kans kreeg. Alhoewel dat ik eigenlijk toch denk dat mensen niet zo lekker zijn. Stel! Dat we wisten: mensen zijn lekker. Stel dat we wisten, mensen van 15, 24, 47 en 63 jaar zijn lekkere mensen. De rest niet maar die wel. Dat zou toch gevaarlijk zijn? En zouden eenden het eigenlijk wel fijn vinden dat ze altijd met wc’s geassocieerd worden? Zou weeceeeend binnen de vogelgemeenschap een scheldwoord zijn? Maar dat heeft allemaal niets met onze poes die niet MIauw kan doen te maken natuurlijk.

(bedankt @lamazone voor de eerste zin. uhum… het eerste woord)