hoofdstuk acht

Ik heb zo’n beetje een valling. Zo’n beetje maar. Niks dramatisch, eigenlijk. Desalniettemin, qua drama, vroeg ik me toch af wat er eigenlijk nog allemaal kan mislopen voor wij gaan trouwen. Ziedaar, een nooit eindigende lijst…

- iemand van ons kan dood gaan (ok, dat is veruit het ergste en zo hebben we ook niks aan die levensverzekering)
- ik kan diarree krijgen, ik ben daar goed in moet ge weten (niet praktisch met zo’n kleed aan)
- iemand van ons kan een kater hebben (ge zult zien dat wij de stress de avond ervoor willen wegdrinken…)
- de zaal kan afbranden (voor/tijdens/na het feest. hoewel erna iets minder erg)
- iemand van ons kan per ongeluk ‘nee’ in plaats van ‘ja’ zeggen op hèt moment (hoe zit dat? moogt ge u dan nog bedenken?)
- de DJ kan ziek zijn (nuja, iPod in een box en hopsasa…)
- onze ouders kunnen gênante dingen doen/zeggen (ge weet hoe dat gaat met ouders)   nog! »

Auw! Zie, dat was nu eens typisch onze poes. Onze eigenlijk toch wel, lelijke, rosse en op de koop toe domme poes. Onze poes had namelijk een spraakgebrek, zo kan je wel zeggen. Ze deed altijd van auw! auw! De mi, daar is ze nooit toe gekomen. We zagen het als ze buiten speelde met andere poezen in de tuin. De andere poezen – de zwarte van hiernaast en de witgrijsgestreepte van hierover – lachten onze poes voortdurend uit. Ze overdreven altijd in hun miauwen en deden dan express van MIauw! MIauw! om onze poes te plagen. Echt sympathiek kan je dat niet noemen, maar het blijven dieren en onder dieren is er sowieso al niet veel sympathie. nog! »

Een zandgroeve in Lommel, genaamd Velbo. Dat klonk fotografisch poëtisch. Toen volgde er een diepe zucht en dat waren de laatste woorden van mijn nonkel Gustaaf. Een zandgroeve in Lommel, genaamd Velbo???? Nu heb ik het nooit zo gehad voor mijn nonkel Gustaaf. Hij sprak enkel in zinnen waar je altijd het gevoel bij had dat je a) een domme geit was of b) een analfabeet. Nonkel Gustaaf was een dichter. Een kwisser. Een fantast. En soms ook een verdomde klootzak. Van dat verdomde klootzak zijn heb ik nooit echt veel gemerkt, maar zo sprak mijn vader altijd over hem. Als hij er niet bij was, welteverstaan. Niet zo dat mijn vader zei wanneer nonkel Gustaaf op bezoek kwam  van ‘hier sè! hier hebben we de verdomde klootzak nog eens’ en hem vervolgens vriendschappelijk op de schouder klopte. Zo dus niet. Je weet wel hoe wel. nog! »

Lang geleden, in een land hier ver vandaan, woonde een kleine blogster. En ok, ik weet ook wel dat er lang geleden nog geen internet bestond, maar niemand weet hoe lang geleden ‘lang geleden’ is natuurlijk. Het hoeft dus eigenlijk niet eens zo heel lang geleden te zijn. En bijvoorbeeld, als je dementerende bent, lijkt alles lang geleden, ook vijf minuten geleden kunnen dan lang geleden zijn. Om maar te zeggen: denk nooit zomaar dat iets echt lang geleden is als er staat lang geleden. Maar laten we ons vooral niet verliezen in details. nog! »