hoofdstuk acht

Toen ik de stekker uit het loshangende stopcontact rukte, veroorzaakte dat een vonk en een knal. Ik sprong drie meter achteruit, zelf ook niet wetende dat ik drie meter achteruit kon springen, maar noodsituaties doen vreemde dingen met een mens. Bang keek ik naar de smeulende massa aan de muur en vroeg me af wat ik moest doen. Iets met water? Beter niet. Gelukkig had ik de tegenwoordigheid van geest om de elektriciteit te gaan afzetten. in de kelder. En dat had ik niet mogen doen. Toen ik terug boven kwam gaf onze living de aanblik van een zwaar uit de hand gelopen kampvuur.

Misschien toch maar de brandweer bellen? Snel even de brandblusser pakken? Het zag er nog niet echt heel erg uit, maar dat zou wellicht niet lang meer duren. In de garage stond een brandblusapparaat. Dju toch! Maar hoe werkt zo’n ding? Goed, er stond een gebruiksaanwijzing op dus begon ik die te lezen. Echt moeilijk kon dat niet zijn maar met hijgende vlammen in je nek is alles anders. Ik liet de brandblusser voor wat hij was en begon handdoeken nat te maken. Iemand belde aan de voordeur. Beetje boos ging ik opendoen. De iemand bleek half de straat te zijn. Opgeschrikt door de knal, angstig door de rook die uit de ramen kwam. De brandweer was gebeld. Iedereen vroeg wat er gebeurd was, niemand vroeg of ze konden helpen. Misschien was ik een beetje in shock, ik weet het niet, maar ik bleef er al bij al vrij rustig bij. Toen de brandweer onze straat in scheurde en voor mijn huis stopte, zorgde dat voor nog meer kijklustigen. Mensen namen gretig foto’s met hun gsm’s om naar 4040 te sms’en. De gieren! Ik stond erbij en keek ernaar. Misschien had ik de brandweer eerder moeten bellen, maar het zal wel een soort trots zijn zeker. Of angst. De spuitgasten, stuk voor stuk potige lui, vielen geroutineerd en met brandweerslang mijn huis binnen. Alfa Papa Tango in het echt. Ze hadden het nog over een voetbalmatch van gisteren onder elkaar en begonnen mij daarna vragen te stellen. Ja de elektriciteit staat af. Nee, geen mensen meer binnen. Kortsluiting. Ja kortsluiting. Dat was het. Geen versterking nodig, riep er één in een walkie talkie. Over en out! Dat waren de laatste woorden die ik hoorde. Daarna werd alles zwart.

(met dank aan @roelvangils voor de eerste zin)