Zinnenkotserij van jewelste
Ik slik de zin die ik in mijn hoofd had maar weer in. Dat is nooit zonder risico, maar soms is het beter zinnen terug in te slikken. Kwestie van onheil te voorkomen. Het is natuurlijk niet altijd aan te raden zinnen terug in te slikken die ge liever wilde uitspugen, want dan blijven ze op uw maag liggen. En te veel zinnen op één maag, dat zorgt op een schone dag gegarandeerd voor een zinnenkotserij van jewelste. Vooral tussen lieden die bijvoorbeeld samen het bed of het bureau delen.
Ook wel partners of collega’s genaamd. Zo’n zinnenkotserij kennen we natuurlijk beter in termen van rel of ambras. En niemand heeft graag rel of ambras. Of het moest de Ambrasband zijn. De Ambrasband is een Antwerpse groep met toeters, trompetten en al, moet ge weten. Sfeer gegarandeerd. Denk ik. Want ik weet niet echt zeker of ze nog bestaan. Gemakshalve ga ik daar nu even van uit, maar wie daar graag zekerheid over heeft, gelieve zich tot een zoekmachine te wenden. En als ge dan toch bezig zijt met die zoekmachine, ik ben best ook nog wat dingen kwijt, maarja. De ene zoekmachine is natuurlijk de andere niet. Mijn moeder, bijvoorbeeld, dat is nog eens een zoekmachine! Niet normaal! Zelfs voor ge iets hebt kwijt gedaan, heeft zij het al teruggevonden. Van mijn moeder kunnen de meeste zoekmachines dus eigenlijk nog wel iets leren. Ik ook.
(met dank aan @SweetCharlie voor de eerste zin)
