hoofdstuk acht

dikke darm: we zullen ze nog eens goed hebben liggen vandaag, iemand?
baarmoeder: ikke nie, ik heb ze vorige week al goe laten afzien. 
blinde darm: ik wacht nog een geschikt moment af. ge kent mij, ineens tegoei. 
maag: ik wil wel mannen! 
dikke darm: goe! wat doet ge, maag. diarree of opstopping?
maag: ik denk diarree. met misschien een spouwke bij.
slokdarm: neje zenne, geen spouwkes vandaag!
maag: allee dan, omdat gij het zij.
dikke darm: goe, maag. dus, elke keer als ze naar buiten wil gaan, beginde gij lastig te doen, akkoord?
maag: deal!

Soms is het leven verwarrender dan nodig. Neem nu de frambozenwandeling (excuses voor het wegvallen van de f). En kijk naar haar website… 

Bij Toutatis! Wij hebben een bestemming voor onze oude Barco tv in jaren ‘80 stijl met oerslecht beeld. Hij staat nu op onze zolder maar er wacht hem een schoner leven. Ik dacht hem eerst te lijf te gaan met hamers enzo, om hem leeg te halen, maar volgens de plaatselijke Joost moet ge zoiets subtieler aanpakken. Want een tv kan inwendig ontploffen enzo. Dat hij het maar subtiel doet. Ik kijk alvast uit naar een soortgelijk resultaat!

foto komt van  Asfaltkonijn

Er moet mij nu toch eens dit en dat van het hart/de lever/de maag betreffende de buren. Onze buren, dat zijn me nog eens een stelletje lawaaimakers! Zo van het soort lawaaimakers waar ge van zou denken: dat bestaat toch niet meer anno 2009! Zo’n lawaaimakers! Jawel, dat bestaat dus nog wel. Om even te illustreren dat ik niet overdrijf: vorige zomer zijn ze ons een fles wijn (rosé) komen geven om zich te excuseren voor hun lawaaimakerij. Eén fles wijn, begot, voor een hele zomer lawaai. Dat ruikt naar omkoopschandalen. En dat zou wel eens goed kunnen, want behalve lawaaimakers zijn onze buren ook nog eens allebei champetter. Zij en hij. En champetters, dat is geweten, mogen altijd een beetje meer, denken ze. En ze hebben gelijk. nog! »

Wel grappig. Geen gedacht van wie hieraan geprutst heeft. Ik alleszins niet. Ik zou niet durven. 

Het is gedaan met schip de scheve schuit, hier in huis. Desnoods boor ik er eigenhandig zeven gaten in. Finito. Ik zet Piet Piraat op censuur. Het is niks anders als gedoe met die piraten, heel de tijd. En maar boten kapen! En maar ontvoeren! De lefgozers! Onverantwoord is het. Dat is nu toch geen voorbeeld meer voor de kinders van vandaag. Voor ge het weet komt studio 100 straks aandraven met dingen als Mark Moordenaar of Carl Carjacker. Om maar te zeggen… Piraten zijn misschien wel cool, maar het blijven wel gewoon een stelletje criminelen.

Niet moeilijk dat er hier veel verwarring heerst, binnen de niet gesplitste kieskring. Benieuwd hoe hard ge op uw bakkes krijgt, als ge naar die zakken vraagt op het gemeentehuis, zonder er ‘voor mij graag’ bij te zeggen. 

Het viel mij op – en het valt wellicht iedereen op – hoeveel tijd er verloren gaat aan gepraat over het weer. Vanmorgen bijvoorbeeld, aan de fruit-en groentekraam op de plaatselijke markt, een boeiende conversatie tussen twee ietwat bejaarde dames opgevangen:

-  amai het is schoon weer hè! het zal wel nie lang meer duren.
-  ja, we kunnen er maar beter van profiteren nu het weer zo schoon is.
-  hebde gij het weerbericht nog gezien?
-  nee, we moeten er maar van profiteren zo lang het schoon weer is.
-  amai, en deze morgen was het nog fris maar nu, zo warm.
-  jaja, we moeten er maar van profiteren zo lang het schoon weer is.
-  maar ’s avonds koelt het nog rap af hè.
-  ja, we kunnen er maar beter van profiteren zo lang het schoon weer is.   nog! »

Trouwens, deze week zit volgende hit in mijn kop: de glimlach van een kind doet je beseffen dat je leeft. In de versie van André Hazes. Het gehuil van een kind vroeg in de ochtend doet je ook beseffen dat je leeft. Maar dat is totaal onromantisch. Wat wel romantisch was, waren de madeliefjes die ik van onze Kobe kreeg vandaag. Eigenpluk. Mij door hem, samen met een dikke kus gegeven in een ophetstrandspeelvormpje. Van een doodshoofd. 

Het is hier in huis gelijk een grote zandbak. Paasvakantie in combinatie met schoon weer in combinatie met een speeltuin die als bodembedekker wit zand had in combinatie met de poetsvrouw die een trip maakt naar haar land van herkomst in combinatie met de kinders die besluiten binnen hun schoenen uit te doen en om te kiepen onder de triomfantelijke woorden: kijk mama, nu zijn mijn schoenen leeg. Het is een kwestie  van alert zijn maar ik ben niet alert. Het is hier gelijk een grote zandbak. nog! »