hoofdstuk acht

Snok! Snok! Snok!
Dit geluid zou op velerlei manieren geïnterpreteerd kunnen worden, maar het is niet meer dan het geluid van de kam door mijn haren. Mijn haren: dat zijn van die vervelende kroezels. En zoals het snokken al doet vermoeden: het is iedere ochtend een zeer pijnlijke zaak om het een beetje gekamd te krijgen. Ik weet niet of ge weet hoe dat met kroezels zit, maar ge kunt er geen bal mee aanvangen.

Ge kunt ze niet kleuren, ge kunt er geen froefroe-achtige dingen mee doen, ge leest er niks over in de Flair en aanverwanten en ge kunt er in het algemeen niet mee naar de kapper gaan, of het moest een kapper in Matonge zijn. Het enige wat ik er tot dusver af en toe mee gedaan heb  is de tondeuse erover. Tot ik het beu was aangesproken te worden met ‘jongeheer’ terwijl ik toch al een vrouw op zekere leeftijd ben. En alle zwarten die ge wel met ander haar ziet dan kroezels: niks van geloven. Gegarandeerd nep.
Weet ge wat het is met negerhaar? Het groeit omhoog. Als ik niet oppas krijg ik zo’n Marge Simpson kapsel, maar dan niet blauw.