hoofdstuk acht

Ik weet niet hoe u, moderne vrouw, lichtjes feministisch, beetje geeky misschien, maar toch zin om des zomers in spaghettibandjes rond te hossen en niet vies zijnde van een mannenblik die je te kennen geeft ‘dat het lijf na die zwangerschap toch nog goed gekomen is’ precies denkt van de uitdrukking: een vrouw met ballen. Maar ik ben tegen. Of was. Los van het feit dat het wel stoer klinkt, probeer het je eens voor te stellen. Komaan zeg! Een vrouw met ballen!?!?

Hoe is het zo ver gekomen dat wij, vrouwen, deze opmerking als een compliment aanvaarden? We ons met plezier Bobette de Bouwer laten noemen als we nog maar naar een schroevendraaier durven kijken? 

Geen probleem mee dat mannen af en toe denken dat ze nog in het tijdperk leven dat vrouwen geen stem-of ander recht hadden, maar om dan meteen de eerste de beste grote bek met borsten een vrouw met ballen te noemen… Dat gaat mij eenvoudigweg te ver.
Hebben wij het bij een bepaald soort mannen over een man met tetten aan zijn lijf misschien? Ik dacht het niet hè. Jèkkes!

Kortom, op de trein, op de bus, aan het zebrapad, bij de droge voeding… Ik wil het niet meer horen. Als ik op kom voor mijn rechten (lees: beurt bij de bakker/beenhouwer opeis), of gewoon een leren frakske aan heb in combinatie met zwarte, ongepoetste Doc Martens, moet ik het niet meer hebben dat ze mij een vrouw/wijf met ballen noemen. 

Nu heb ik laatst ook eens te kennen gegeven dat ik niet gediend was van dat van die vrouwen met ballen. Ik zei in een strijdlustig moment en zonder nadenken: ikke ballen? Dan moette maar is komen zien!
En dat… Dat had ik niet mogen zeggen. Die blikken. Die onverholen suggestieve opmerkingen. De schaamte. 

Kortom, een wijze les van Lies: wanneer ze je een vrouw met ballen noemen, neem dat dan gewoon aan. Bakkes toe. Het is uiteindelijk een compliment. Soi belle et tais-toi, zo zeggen ze dat in ‘t Frans. Ga er niet tegen in maar ga terug naar je keuken. Want op zeker moment zit je vast. Dju toch! Ik overweeg lectuur van Germaine Greer.