hoofdstuk acht

Er kon niets meer fout gaan. Ik had een handlanger die af en toe wilde meedoen en waarvan ik wist dat ze niet sportiever was dan ik, er was een verantwoorde outfit  en een sport-bh waar mijn borsten niet uit konden swingen. Evy Gruyaert stond op de iPod en Evy Gruyaert lag in boekvorm op het nachtkastje. Er was zelfs een KBC fluovestje in de zaal. Het was nu enkel nog een kwestie van op het juiste moment naar buiten te gaan en te beginnen lopen. Start to run, jawel!

Nu behoor ik tot de categorie mensen die met plezier dokter Kenneth Cooper destijds had willen lynchen. Met zijn stomme test. Lopen is niks voor mij, maar al die peptalk in het boek van Evy Gruyaert, gecombineerd met de gezonde recepten, hadden mij min of meer overtuigd. Ik zag mezelf de 20 kilometer van Brussel al lopen en schreeuwde het van de daken (lees: zette het op Facebook) zodat iedereen wist dat ik ging joggen en de drang om het niet te doen veel kleiner werd. Immers, niet leuk om schoorvoetend toe te geven dat het niet gelukt is.

(wat vooraf ging) Nu heb ik al een tijdje last van mijn rug, noem het chronisch. Zo van die last die je er bijneemt omdat je beseft dat iederèèn wel ergens last van heeft. Maar dat was buiten het hollebollepannekoekenijsfestijn van de kleuterschool gerekend, alwaar ik ijs zou scheppen. Het gebeurde in shiften. Mijn shift liep van vier tot zeven. Drie uurtjes ijs scheppen, daar kan een mens niet kapot van gaan, denkt u, dacht ik. 

Niets is minder waar. 

Hoe meer mensen er ijs aten, hoe minder ijs er in de gigantische ijsbak zat en des te dieper ik moest bukken. Aangezien mijn collega van de shift de zestig al lang gepasseerd was, leek het mij niet meer dan logisch dat ik de ijsschepperij voor mijn rekening nam. Zij deed de slagroom en de chocoladesaus. 
Dat was op zondag 1 februari. 

Sindsdien  bleef het maar zeuren in mijn rug. Alle massages van de plaatselijke Joost ten spijt. Dagen stinkend naar de reflex spray rondgelopen, de bal van de zwangerschapsoefeningen erbij gehaald om op te zitten… Niks hielp. Ik besefte nog steeds dat iederèèn wel ergens last van heeft maar voelde me desondanks een levende lumbago, ook al wist ik niet precies wat een lumbago was. Toen besloot ik dus dat een beetje beweging niet slecht zou zijn. De plaatselijke Joost opperde een kinesist. 

En zo gebeurde het. Vanmorgen ging ik voor de eerste van negen beurten naar een  bekwame kinesit in de Nieuwstraat van ons dorp. Hij zou me vast nog enkele tips kunnen geven voor het runnen waarmee ik vanavond wilde starten. (tenslote vertrouwde ik die hele Evy Gruyaert niet voor de volle 100%).

Het was duidelijk voor de bekwame kinesist in de Nieuwstraat van ons dorp: eerst de rug te lijf gaan, dan pas joggen. Dat zal dus een potje schaken worden straks. Dju toch! Nu de intentie er eens was.