Boem! ‘t Jaar is oem.
Bovenstaande zinssnede heeft in het dorp waar ik opgroeide het aloude, melige nieuwjaarke zoete, varken heeft vier voeten… verdrongen. Het dorp was Beerse. Het ‘nieuwjaarkezoete zingen’ gebeurde op 31 december, in de voormiddag. Als je het waagde om drie uur ’s middags nog met uwe ‘netzak’ aan de mensen hun deur te staan zingen waart ge te laat. De lekstokken waren overal uitgedeeld, de pannekoekenkraam op het kerkplein was weg, geen Beers Vlierke meer te geef voor de moeders en vaders, moemoe’s en vava’s, bomma’s en bompa’s. (oma’s en opa’s bestonden toen alleen nog maar in Holland en Limburg)
In een later stadium ging ook ik niet meer zingen met mijne netzak maar toog ik met mijn vrienden naar de toog van Het Centrum (het vroegere café Modest) alwaar wij ons, ook enkel in de voormiddag, een stuk in onze koude voeten dronken. Dat waren nog eens tijden.
Maar dat is allemaal folklore. Het dorp van toen, het is voorbij, dit is al wat er bleef voor mij een ansicht en herinneringen… zingt Wim Sonnevelt in ‘het dorp’. Wellicht gaat dat niet over Beerse, maar het had gekund.
Een beetje weemoed aan het eind van het jaar…
Een fijne overgang en de sterren van de hemel voor jullie allemaal!
Wim Sonneveld is één van mijn favorieten.
Een fijn jaar, ook voor jullie. En zelfs zonder nieuwjaarke zoete zal dat wel lukken!
Mijmeren, dromen,lekker in onszelf gekeerd, een traan wegpinken. Alles moet kunnen . Heerlijke nostalgie!Maar zonder verleden kan er geen toekomst zijn. Met dat alles om je heen,Lies, kan die toekomst alleen maar heerlijk voor je zijn. Voor een groot deel echter, hebben we die toekomst ook zelf in handen……….zelfs al dromen wij,even weg uit het heden, over toen.