Boem! ‘t Jaar is oem.
Bovenstaande zinssnede heeft in het dorp waar ik opgroeide het aloude, melige nieuwjaarke zoete, varken heeft vier voeten… verdrongen. Het dorp was Beerse. Het ‘nieuwjaarkezoete zingen’ gebeurde op 31 december, in de voormiddag. Als je het waagde om drie uur ’s middags nog met uwe ‘netzak’ aan de mensen hun deur te staan zingen waart ge te laat. De lekstokken waren overal uitgedeeld, de pannekoekenkraam op het kerkplein was weg, geen Beers Vlierke meer te geef voor de moeders en vaders, moemoe’s en vava’s, bomma’s en bompa’s. (oma’s en opa’s bestonden toen alleen nog maar in Holland en Limburg)
In een later stadium ging ook ik niet meer zingen met mijne netzak maar toog ik met mijn vrienden naar de toog van Het Centrum (het vroegere café Modest) alwaar wij ons, ook enkel in de voormiddag, een stuk in onze koude voeten dronken. Dat waren nog eens tijden.
Maar dat is allemaal folklore. Het dorp van toen, het is voorbij, dit is al wat er bleef voor mij een ansicht en herinneringen… zingt Wim Sonnevelt in ‘het dorp’. Wellicht gaat dat niet over Beerse, maar het had gekund.




Het was zo’n avond. De zoon van je zus die je neef is waar je tante van bent en die de peter is van je zoon en op kot zit in Leuven kwam aangewaaid. Gezellig! Leuk! Onze jongens toonden zich dolenthousiast bij het zien van zoveel 











