hoofdstuk acht

Beste God. Ik heb gehoord dat enkele van uw vertegenwoordigers hier op aarde er niet mee kunnen lachen dat er chocolade figuurtjes van uw zoon in omloop zijn. Nochtans is het geweten dat wij al jaren chocolade Sinterklazen eten, toch ook een heilige uit uw stal en daar heb ik nooit een haan naar weten kraaien. Met Pasen eten we zelfs chocolade eieren die de opstanding van uw zoon moeten illustreren. Net uit het ei, of net uit de grot, daar malen de mensen vandaag niet meer om, God. De mensen willen gewoon chocolade eten als het feest is. Zeg dus maar aan uw vertegenwoordigers op aarde – het schijnt dat zij met u kunnen praten – dat ze wel wat beters te doen hebben dan zich druk maken over Jezus ventjes van chocola. Ik weet ook niet wat, maar u vast wel. Bedankt, God. En de groeten daarboven.

Gisteren in de verzamelde gazetterie gelezen dat er in Japan tegenwoordig BH’s voor mannen te krijg zijn. Alles is ooit begonnen in Japan, dus dat ziet er niet goed uit voor de wereld. 
Wat bijna even verontrustend is: onze openbare en commerciële omroep hebben een dvd’tje gekregen met daarop een terreurdreiging tegen België. In eerste instantie dacht ik: eindelijk. We tellen dan toch mee voor de grote zware jongens. Maar toen was er weer ijzel en sneeuwellende. En eigenlijk zijn wij geen land van terreurdreiging. Wij kennen alleen het Vlaams Belang binnen dat genre en maken ons meer zorgen om ijzel dan om terreur, dat is toch schoon? nog! »

…wij hebben er van. Van Hopla (het lief konijn) en zijn vriendjes: Oinki, Nina en Lola. Sinds een dienaar van EMI in dit huis een Hopla cd’tje achterliet voor onze kinders is het hier om de twee à drie dagen (ge moet dat in de hand houden) van doe de Hopla-hop en zomeer. Omdat wij niet vies zijn van een beetje merchandising en zagen dat het goed was, zijn wij dan ook snel overgegaan tot de aanschaf van wat Hopla literatuur getiteld ‘Hopla in het bos’ en ‘Hopla in de stad’. nog! »

Beste God. Het zou toch sympathiek zijn mocht u een beetje meer rekening houden met de verjaardag van uw eigen zoon en wat de mensen precies verwachten op die verjaardag, behalve cadeau’s: sneeuw dus, God. Sneeuw voor ons op 25 december is prima. Wij willen white christmas. Op 22 november vinden wij sneeuw nog niet nodig, God. Op 22 november moeten wij nog rondhollen om boodschappen te doen, bijvoorbeeld. Dan hebben wij de pest aan sneeuw. En zeker aan van die vieze natte. En als u het dan toch niet kan laten, God, om op 22 november al sneeuw te verspillen, doe het dan goed. Niet iedereen woont op de Hoge Venen en wel iedereen heeft thuis een slee staan. Bedankt, God. En de groeten daarboven.

Kalenderblaadje afgetrokken. Bijna vergeten. Zoals ieder jaar was het ook dit jaar op 21 november een feestdag voor de plaatselijke Joost Andries. In de gloria!

Bij Toutatis! De hele Steenweg hier ten dorpe was afgesloten voor een klein halfuurtje. De fanfare rukte uit en er marcheerden nog enkele enthousiastelingen in het uniform van hun grootva of overgrootva zaliger. De oudstrijders van de Groote Oorlog zijn niet meer. Dat is echt jammer. Vind ik. Zo’n oudstrijders, krom van de oude strijd en de eretekens op hun borst, dat vond ik sjiek. Nu zijn de oudstrijders dood en de Groote Oorlog leeft als nooit tevoren. Vooral in Ieper. Vooral op Wapenstilstand. nog! »

Gisteren ging ik naar de cinema. Het moest er eens van komen: Loft zien. Eén van onze twee fantastische babysitters rukten uit dus wij naar de Kinepolis voor de film van acht uur. Dachten wij. Daarbij geen rekening houdend met alle andere mensen die ook naar de film van acht uur gingen. Ook in de Kinepolis. Terwijl de bollen van het Atomium mij alle negen met hun geflits op de zenuwen werkten, zochten wij een parkeerplek. Kwart voor acht: hebbes. We tenen de Kinepolis binnen; Loft natuurlijk zo uitverkocht als de Zeeman wanneer er 70% koring zou zijn, ik zeg maar wat. Tijd verdrijven in het Brupark dus. The village zelfs. Tot de film van kwart over tien.   nog! »