hoofdstuk acht

Ja. Het is waar. Vanaf dat wij één voet op Chinese bodem hadden gezet, was ik aan het uitkijken naar kroepoek. En bij deze kan ik u melden: in heel China of Tibet heb ik geen kruimel kroepoek gezien. Noppes! Voor een chipsaholic als ik een tegenvaller van formaat. (het is begot goed om het eerste, beste vliegmachien terug naar Brussel te pakken en daar bij de dichtstbijzijnde Delhaize een mega pack Lays peperenzout in te slaan!) Het hoeft dan ook niet te verbazen dat, toen wij in een supermarkt in Lhasa (eindelijk) iets als m&m’s zagen liggen, ik afschuwelijk veel zakjes tegelijkertijd kocht.

Om te proberen het wetenschappelijk interessant te maken: die zakjes m&m’s in Lhasa zaten vol lucht. Ze zagen er opgeblazen uit, gelijk zakjes chips in een vliegmachien. Wel raar: ge zit dus in Lhasa voortdurend zo hoog als in een vliegmachien en dan krijgt ge gedoe zoals in een vliegmachien, redeneerde ik simpel. Zij die met een betere uitleg op de proppen kunnen komen: dat ze op de proppen komen!

Ik had op gebied van voedsel wel een goed gevoel bij China. Ik ben zot van kroepoek, zoals viel te lezen, maar ook van van die smoutebol-achtige balletjes vol kip met zoetzure saus bij. En ook van nummer 43, 21, 32-maar-zonder-champignons en 17a. (al durven die nummers wel eens variëren van Chinees restaurant tot Chinees restaurant) Ook geen enkele loempia zien passeren, trouwens. Pijnlijke Conclusie: ze eten In China ander eten dan bij De Chinees.

Het mag gezegd: ik moet niet kakken. Het is Folklore en Cultuur en Nieuwe Dingen Leren Eten tijdens zo’n Verre Reis. Maar het neemt niet weg dat ik in China graag Chinees-van-bij-ons had gegeten.

ps: voor de mensen die vinden dat ik overdrijf: niemand wil dumplings voor ontbijt!