Als de plaatselijke Joost met onderstaande antwoorden komt aandraven wanneer ik hem vraag om hier in huis dit of dat te repareren, weet ik dat het nog maanden kan duren voor dit of dat gerepareerd is:
- ik zal er eens naar kijken
- ik ben er mee bezig
- ik heb er al eens naar gekeken
Ik ben natuurlijk een schijtluis van het eerste uur, dat is waar, maar toch durfde ik gisterenavond niet meer alleen naar de kelder om het wasmachien leeg te maken. Dat was allemaal de schuld van Witse. Het ging er daar bepaald bloederig aan toe, in Halle. Ik had het al meteen in de gaten, na de eerste moord kon ik mijn zorgeloze nacht wel vergeten. Bij de tweede moord had ik helemaal geen zin meer in mijn mini zakje Lays pickles chips en bij de derde moord heb ik gewoon niet meer gekeken. nog! »
Ja. Het is waar. Vanaf dat wij één voet op Chinese bodem hadden gezet, was ik aan het uitkijken naar kroepoek. En bij deze kan ik u melden: in heel China of Tibet heb ik geen kruimel kroepoek gezien. Noppes! Voor een chipsaholic als ik een tegenvaller van formaat. (het is begot goed om het eerste, beste vliegmachien terug naar Brussel te pakken en daar bij de dichtstbijzijnde Delhaize een mega pack Lays peperenzout in te slaan!) Het hoeft dan ook niet te verbazen dat, toen wij in een supermarkt in Lhasa (eindelijk) iets als m&m’s zagen liggen, ik afschuwelijk veel zakjes tegelijkertijd kocht. nog! »
Gedichten schrijven, of opeenstapelingen maken van woorden die geen zinnen zijn: vroeger gebeurde het vaker dan nu, het moet zijn dat ik toen meer zorgen had of minder woorden. En meer tijd. Daarvoor nog, kwam ik niet verder dan chiro-achtige poëtische teksten als: ‘er staat ne flik op den hoek, we sjotten z’n ballen uit z’n broek van jupilééér, van jupiléééér’. Maar alles gaat voorbij, alle chance. nog! »
Het ging dus van Chengdu naar Lhasa met de vlieger. Beter is eigenlijk de tocht van Chengdu naar Lhasa over land te doen, dan verlies je wel bakken tijd, maar kan je langzaam wennen aan de hoogte en heb je bijgevolg minder last van hoogteziekte. Zeggen ze. Eenmaal geland in Tibet moeten we nog met de bus naar Lhasa. Het is een lichtjes angstaanjagende tocht aangezien de bus zich over extreem smalle weggetjes wurmt waarlangs diepe dalen zonder vangrails liggen. Behalve die diepe dalen is het uitzicht wel fantastisch. We zijn op onze hoede want we weten niet op welk moment de hoogteziekte zal toeslaan. En al helemaal niet hoe. nog! »
Ge kent dat: als ge een valling hebt voelt ge u eigenlijk veel zieker dan wanneer ge echt ziek zijt. Ik heb een valling en ik voel mij strontziek. Ik drink thee met bakken en zit bijgevolg meer op de wc dan mij lief is. Mijn lippen zijn gebarsten, als ik moet hoesten ram ik ongewenst op mijn klavier en dan krijg je dingen als slhfsdufhr. Mijn snot loopt waar het niet gaan kan en Vicks Blue zijn niet meer lekker na twee doosjes. Bij deze bestel ik bij de vrienden bacteriën: één serieuze griep en geen enkele valling meer. Dank.
Het is altijd beter om naar ouwe taarten te kijken dan ze op te eten. Al mag je vijftigers, neem ik aan, niet meer oud noemen, dus Madonna al helemaal niet. Zeventigers, die zijn oud. Die mogen gratis in Plopsaland binnen tegenwoordig. Maar het ging over Madonna, tot dusver nog niet opgekocht door Studio 100. (al zou ze het niet slecht doen als Mega Mindy lijkt me) Place to be was het Stade de France, in Parijs, eigenlijk in Saint-Denis, een voorstad van Parijs. Als voorprogramma had iemand aan Bob Sinclar gedacht, ik weet ook niet waarom, maar kan er kort over zijn. nog! »
Redelijk nieuw is kek mama: ‘het grootste glossy mama magazine waarin je jezelf herkent’ Ik kon mezelf niet herkennen in het grootste glossy mama magazine. Wat me opviel was onderstaande reclame. Het ziet er zó zielig uit dat ik de neiging moet onderdrukken om niet naar het Kruidvat te hollen om het hele Zwitsal gamma in te slaan. Opzet van de reclamemakers geslaagd dus.
Wie is dat? Vragen sommigen zich misschien af. Sommigen ook weer niet maar voor bijna alle duidelijkheid: Madonna Ciccone is gewoon Madonna, geen achternaam meer van doen.
Wij dus naar Her Madgesty in het Stade de France, Parijs. Zonder veel nadenken zou je ervan uit kunnen gaan dat wij fans zijn. Maar het is nooit goed ergens van uit te gaan zonder veel nadenken: wij zijn helemáál geen fans van Madonna. In onze toch wel goed gevulde cd kast zit niks Madonna en in onze iTunes bibliotheek staan slechts vier legaal aangekochte nummers.
Toch hebben wij het hier al vaker over Madonna gehad als over iets dat je wel eens gezien moet hebben. Een beetje zoals de Chinese muur of alle afleveringen van Thuis. Voor twintig euro per ticket, een paar tankbeurten en wat fastfood van langs de baan, sjezen wij dus aanstaande zondag naar Madonna. Bedankt Samuel!
Ik zie ons al wakker worden onder vier voetjes en vier handjes die allemaal tegelijk op rood, geel, blauw en groen proberen te staan in de vreemdste poses. Doe mij maar gewoon een sprei van den Ikea met strepen.
hoofdstuk acht gebruikt WordPress, Aeros en 123-webhost.
Inloggen.
