Drie hoog in de nachttrein
Dus wij hebben de Grote Muur gezien, in de gloria! Onze volgende stop is Xi’an. Om daar te geraken hebben we eerder al treinticketjes gekocht, het is nu een kwestie van op tijd in het Beijing Railway Station te geraken om daar de nachttrein richting Xi’an te nemen.
Gepakt en gerugzakt verlaten wij onze jeugdherberg: bye bye Beijing. Plan is om een taxi richting station te nemen, wat niet echt moeilijk kon zijn, dachten wij. Dus we doen niet overdreven haastig, leggen nog aan de mensen van de jeugdherberg uit waar België ongeveer ligt (je kan je niet voorstellen hoe moeilijk dat is!) en betalen voor het eerst met onze traveller cheques.
OK, het is misschien raar dat het plots nogal donker was om vier uur in de middag. Als we buiten komen begint het te regenen dat het giet. Niet eerst een beetje druppelen ofzo, nee, direct, met bakken en bakken en bakken uit de lucht. Nooit meegemaakt. Zondvloed is het enige woord dat in mij opkomt. En ook miljaar.
We moeten belangrijke keuzes maken op enkele seconden tijd. Pakken we onze regenjas uit onze rugzak of niet? Nee, anders kans dat alles nat gaat worden en wat zou een regenjas nog helpen. Doen we onze regenhoes over onze rugzakken? Nee, waar moeten we dat doen, de grond is in een vijver veranderd. Nemen we een taxi? Ja we nemen een taxi, we moeten een taxi hebben begot! Die trein zal niet op ons wachten…
Geen enkele taxi voelt de behoefte te stoppen voor twee absoluut verzopen wezens. Geen enkele! We wagen ons dus maar zelf in het verkeer en trekken gewoon de deur van een lege taxi open. Beijing Railway Station, roepen we. De chauffeur kijkt eerst niet en dan vol compassie en stapt zelfs uit om onze rugzakken in zijn kofferbak te leggen.
Misschien hadden wij de chauffeur niet mogen opjutten om snel te zijn: train to Xi’an, away, broembroembroem, speedy, speedy! Hij heeft het jammergenoeg begrepen en vanaf dan zitten we in een van de gevaarlijkere waterattracties uit Bobbejaanland.
We leven nog en zijn op tijd in het station, we vinden de juiste trein en onze treinticktjes zijn echt geldig, bedankt Andy. Wij delen een coupee met vijf Chinezen. Een coupee met telkens twee stapelbedden van drie hoog. Griezelig. Even denk ik aan het journaal, overmorgen. Ik hoor Martine Tanghe al zeggen: “…over de oorzaak van het treinongeval zijn de Chinese autoriteiten heel vaag. Uit documenten bleek dat er twee Belgen op de trein zaten, hun lichamen werden nog niet geïdentificeerd…”
Laten we vooral vrolijk blijven. Onze coupeegenoten vinden ons eerst leuk om naar te kijken, vervolgens willen ze met ons op de foto, dan praten we met behulp van ons taalgidsje en daarna kopen ze potten noodles en Sprite voor ons in de treinhostellerie.
Die potten noodles, dat hebben we al veel gezien hier in China. Overal te koop in alle maten en smaken en de Chinezen eten het alsof het friet met stoofvlees is. Eigenlijk een grote variant van aïki noodles, niet meteen een culinair hoogstandje. Het is eerst even wennen, vooral omdat onze coupeegenoten het niet echt nodig vinden om die noodles geruisloos op te eten. Maar het smaakt wel, zo’n pot noodles, al rijdende door het Chinese landschap, drie hoog in de nachttrein.
Op een nachttrein moet er geslapen worden. Om tien uur gaan alle lichten uit, om vijf uur ’s morgens gaan ze weer aan. Niemand had ons daarvan op de hoogte gebracht maar iedereen moet het geweten hebben want als de lichten uitgaan liggen onze coupeegenoten in bed en moeten wij ons nog installeren. Het is zeker niet mijn Meest Zorgeloze Nacht Ooit maar ik moet enkele uren geslapen hebben want als om vijf uur de lichten aangaan heb ik een draak van een ochtendhumeur. Dat wordt er niet beter op met de geur van verse noodles, integendeel. Nog drie kwartier rijden tot Xi’an. We suffen drie hoog nog wat verder en zijn blij wanneer we levend en wel in Xi’an de trein uitstappen. Hier met dat terracottaleger!
