hoofdstuk acht

kobe: er was een kindje verjaard vandaag!
ik: waaw! en hebben jullie gezongen?
kobe: ja! heppie birtteej toe joe, in de wei staat een…  paard!

ha! ha! ha!

Niet dat er een Madame Soleil in mij schuilt, maar ik had het een tijdje geleden al gezegd: “door alle goed bedoelde correctheid tegenover zwarten bijvoorbeeld, hangen er nog heel wat aanklachten voor racisme in de lucht.” ‘t Is weer van datte. Een pif van het BOIC heeft ‘vuile zwarten’ geroepen toen België in Peking tegen Nigeria moest sjotten. Niet dat hij dat tegen die zwarten zelf heeft geroepen, nee, hij riep dat naar het beeldscherm op de Belgische ambassade in Peking. Hij riep dat, naar eigen zeggen, in zijn hoedanigheid van supporter en dus niet als pif van het BOIC. nog! »

Wij naar Kokijde. In maart al een appartement gereserveerd, betaald en al, dus er was geen weg terug. Niet dat dat nodig was, al zou ik hier nu een achtminuten durende klaagzang over het weer kunnen houden. En dan hebben we nog chance gehad dat het gewoon guur en grijs was en er maar heel af en toe sprake was van regen of drop. Gelukkig hadden wij op laterale wijze zicht op zee, dat is fijn als je even niet op de promenade gaat flaneren. Buiten spelen kon gelukkig wel. Als je nog geen drie jaar bent, zijn zand en een schop fenomenaal, dat is geweten. Zwemmen in de zee kon niet, al was het bijna alle dagen groene vlag. Je zal maar redder zijn voor vier man en een vissenkop!  nog! »

Bij Toutatis! Het is me daar een smerige gewoonte: nagelbijten en vèlleksprutsen. Zeker als ge het begint te doen als ge uw handen niet hebt gewassen na een wc bezoek. Jaja! Haal die neus maar op! Mij maak je niks wijs! Dat valt bij iedereen wel eens voor, in de beste huisgezinnen gelijk dat ze zeggen. Er zijn heus niet aan iedere wc pombakken te grijp. Zelfs al tracht ge de mensen ervan te overtuigen dat ge toch niet vies moet zijn van uw eigen pipi, we hebben collectief besloten dat uw eigen pipi vies is. Ook al is wetenschappelijk bewezen dat pipi gezond kan zijn. nog! »

Dus wij hadden al in een kabellift en op een paard gezeten en de dag was nog maar half. Onze volgende stop: het graf van keizer Qin Shi Huang, de keizer die het terracotta leger liet uitrukken om zijn laatste rustplaats te beschermen. Het idee van stenen soldaten ter bescherming vind ik een beetje vreemd, maar goed, Egyptenaren deden ook gekke dingen voor hun doden en het klinkt alleszins geruststellender dan in een krappe houten kist onder een loeizware steen liggen. Hoe ook, de graftombe staat op een berg, zo’n berg als die waar de leeuw van Waterloo opstaat. Inclusief een belachelijk grote horde trappen. Wij naar boven, niks te zien dat het zien waard was. Chinezen weten wat af van gebakken lucht voor toeristen! Wij terug naar beneden. Om de heuvel ligt een groot park en creatieve en minder creatieve venters proberen er terracotta prullaria te slijten. nog! »

De hel bestaat en ze ligt hier boven mijn hoofd: vier venten steken nieuwe ramen op ons bovenste verdiep. Ze hebben een blaster vol q music met het volume op tien en toen Tina Turner van simply the best begon te zingen werd dat opgedreven naar dertien. Ze roken op onze slaapkamers en ze drinken al bier sinds kwart over negen. Ik heb ei zo na mijn computer kunnen redden. Voor de rest durf ik niet meer boven komen al is er wel lichte paniek ontstaan sinds ik een van de werkmensen ’stomme kloot’ tegen een andere hoorde roepen. Enfin, we hebben straks dubbel glas en schoon ramen. 

Soldaten: ze zijn van alle slag. Tinnen soldaten met één been, Stratego soldaten in rood en blauw, Onze Jongens in camouflagepakken, terracotta soldaten… Die ochtend dringt de vraag zich op: hoe komen wij bij die terracotta soldaten zonder weer de hele dag achter een gids met vlag aan te lopen? Johnny! We mochten hem altijd contacteren. Het lijkt alsof hij achter een hoekje stond te wachten want zodra we de telefoon hebben neergelegd staat hij er. Hij regelt het wel. Een chauffeur + auto die ons Xi’an zal laten zien en in de plaatselijke taal toegangsticketten zal kopen. Fijn! We betalen Johnny een beetje voor de moeite en de chauffeur veel meer, maar niet te veel, denken wij. Het is goed om te denken niet opgelicht te zijn. nog! »

We hebben nog maar drie stappen op Xi’ans grondgebied gezet of er komt al een sympathieke Chinees, type Andy, op ons af. Voor de ontrouwe lezers: Andy hielp ons in Peking aan treintickets en een herberg in zijn hoedanigheid van toeristen begeleider, officieus. Deze noemt zich Johnny (waarom???) en helpt ons aan een taxi (zelf mee, wij betalen) en een hotel in Xi’an city. Een hotel, ik overdrijf niet, dat rustig een strijd kan aangaan met de Hilton.  nog! »

Dus wij hebben de Grote Muur gezien, in de gloria! Onze volgende stop is Xi’an. Om daar te geraken hebben we eerder al treinticketjes gekocht, het is nu een kwestie van op tijd in het Beijing Railway Station te geraken om daar de nachttrein richting Xi’an te nemen. 
Gepakt en gerugzakt verlaten wij onze jeugdherberg: bye bye Beijing. Plan is om een taxi richting station te nemen, wat niet echt moeilijk kon zijn, dachten wij. Dus we doen niet overdreven haastig, leggen nog aan de mensen van de jeugdherberg uit waar België ongeveer ligt (je kan je niet voorstellen hoe moeilijk dat is!) en betalen voor het eerst met onze traveller cheques. nog! »

BOEM! Paukenslag. Nog nooit zoveel paukenslagen tegelijk gehoord dan tijdens De Openingsceremonie. Van Ostaijen heeft zich vast omgedraaid in zijn graf. De Olympische Spelen in the Peoples Republic of China zijn begonnen. Wij hebben het spektakel bij elkaar gezapt vanavond. BBC, Holland 1, Eurosport… Toen Canvas na tien uur met een samenvatting op de proppen kwam was het schromelijk te laat. Van een staatszender, gesubsidieerd met belastinggelden, mag je toch op zijn minst verwachten dat ze een spektakel van dergelijke mate op een schappelijker uur dan vrijdagnamiddag programmeren. Of herprogrammeren voor mijn part. Jammer maar helaas. Ooit gemist.