hoofdstuk acht

En dat mag zomaar allemaal op den E34…

Gelukkig mag zoiets nu niet meer. Die Boon in zijn tijd, hij durfde me wat! Ik kan me voorstellen dat hij – terwijl hij Bij Sint Pieter met Hugo Claus zit te keuvelen – er eens goed mee moet lachen wijl vuile moppen en pinten tappend. Schrijvers in de hemel: vuilbekkerij dat het geen naam heeft!

Dit opmerkelijk feit moet voor velen een eerste kennismaking geweest zijn met Ludo Helsen. Voor sommigen ook een eerste kennismaking met Boon, Louis Paul. Al zullen die laatsten dat niet toegeven. nog! »

Het is me nogal wat gescheten met die hele iPhone heisa! Maar voor ik de wind van voren krijg, toegegeven: ik zie zo’n hebbeding ook wel zitten, al kan dat altijd nog binnen een jaar, of twee. Ik krijg kippenvel als ik denk aan mijn legendarische slordigheid, zo’n piepklein ding van 525 euro op zak… Het is goed om nooit meer op mijn gemak rond te lopen! En ik wil niet pessimistisch zijn, maar het lijkt me bang afwachten voor de eerste iPhone rellen ontstaan. Er zijn in dit land al voor minder doden gevallen. 

Sommige dingen hebben een kleur en die verander je zomaar niet. Smurfen zijn blauw, sneeuw is wit, giftige appels van heksen zijn rood en pisang is groen. Waarom de firma pisang dan ineens komt aandraven met een paarse variant is mij een raadsel. Het zou naar guarana en limoenen smaken en het was gratis. Maar voorlopig durf ik er niet van drinken.

…waarom er gisterenavond een bureaustoel stond wortel te schieten aan de ingang van metrohalte ‘beurs’ op de Anspachlaan. 

Zoals hier al viel te lezen: ‘wij houden van oranje’. De mensen die deze blog pas op 9 juli – en later – ontdekken weten niet beter, maar alle anderen zullen wellicht zoiets hebben van woeshhhhie, wat hebben ze nu gedaan? Tjah, zoals het in de titel staat (uit ‘Orange’ van Metal Molly) of om een totaal andere reden, het had net zo goed groen kunnen zijn. Of blauw. Geel was sowieso geen optie en purper…  brrrr. Oranje dus. Waar geel twijfelt om rood te worden en rood zich te goed voelt om oranje te zijn.  nog! »

Bij Toutatis! Van de mijnheer van een tiesjeurte kraam op het marktje van Rock Werchter mocht ik gèèn foto maken van zijn tiesjeurts. Ook niet als ik het op zuiver humoristische wijze en zonder commerciële bijbedoelingen op een al bij al onbelangrijke blog zou plaatsen. Het mocht niet. Hij heeft mij op uitermate intimiderende wijze gedwongen het beeldmateriaal van mijn fantastisch uitgeruste digitale kodak te verwijderen, terwijl hij meegluurde over mijn rechterschouder. Gelukkig ben ik niet het soort mens dat daar dan meteen problemen van begint te maken. Zeker niet, wetende dat ik van het betreffende tiesjeurt toch vier foto’s had gemaakt. En achteraf gezien, zoooo grappig was het nu ook weer niet maar jah, nu ik die foto dan toch heb…  (wel in sepia om de mijnheer van de tiesjeurte kraam te misleiden)

Mijn schoonmoeder sprak vanmorgen: “da moet toch nie gemakkelijk zijn hè, zo zes jaar opgesloten zitten in den jungle”. Met de slaap nog in mijn ogen dacht ik dat ze haar filosofische visie op het leven van Mowgli met ons wilde delen, maar niets was minder waar.

Nu ook Turnhout volledig in Fata Morgana stijl een vijf sterren stad is geworden, overweeg ik ernstig om terug te keren. De Efteling zou ook kunnen, als er maar sprookjes zijn. Je kan veel zeggen over onze nieuwe streek, het Pajotteland. Dat het hier mooi is bijvoorbeeld. En dat er vierjarige kinderen rondlopen die beter Frans spreken dan, ik noem maar iemand, Marcel Hendrickx. Dat Karlijn-Katarakt hier geboren werd en dat Johan Boskamp hier een stulp heeft zonder nerds. Of dat we hier niet zo veel last hebben van baldadige jeugd als in de naburige gemeente Anderlecht.   nog! »