de plastikkepottekesschuif
Kijk, ik weet niet hoe het bij jullie zit. Maar tussen mij en mijn plastikkepottekesschuif botert het absoluut niet.
Of ze van Tupperware zijn of Wibra of Blokker of Ikea, dat doet er allemaal niet toe. Als ze samen in een schuif zitten, zijn ze weerbarstig, passen ze niet en wil de schuif niet dicht. Echt, het valt maar zelden voor dat ik tegen meubilair stamp, maar na drie à vier tevergeefse pogingen om de plastikkepottekesschuif dicht te krijgen, laat ik me al eens gaan. Dju toch!
Ik ben voor een comeback van het diepvrieszakske!
Platieken pottekes sucken zo hard. Als ze in de vaatwas gezeten hebben, past het deksel niet meer (als het deskel al niet verloren is). Als er iets met look in gezeten heeft, blijven ze stinken. En vooral: ze nemen veel te veel plaats in en zijn idd zelden stapelbaar. Restjes zetten wij met bord of pot en al in de ijskast met een stuk zilverpapier erover. En wat in de diepvries moet: in een plastiek zakske.
De truuk is om ervoor te zorgen dat je geen plastikkepottekes meer nodig hebt. Gewoon altijd alles opeten, zodat er geen restjes zijn!
ha! ha! ha! spekvriend!
dat is buiten de waard, in casu Tupperware, gerekend. ze hebben ook ‘nen hoop rommel’ in plastik die geen pottekes zijn maar soorten van pottekes! om ajuin in te snijden of citroenen te persen, die toestanden…