Het trauma van de troon
Soms breng je de gekste dingen mee uit de bibliotheek. Met ‘het trauma van de troon’ (het verdriet van de Van Belgiës) heeft Mario Danneels een beter boek geschreven dan ik op het eerste zicht had verwacht. Fan van de koning en zijn gezelschap ben ik niet. Nog nooit met tricolore vlaggen staan zwaaien naast een met roodwitte nadarhekken afgezet parcours en toen koning Boudewijn dood was stond ik niet flauw te vallen in die grote groetende mensenmassa. Bij het koningshuis denk ik vooral aan vermaak: het nummer ‘puppet on a string’ is hen op het adelijke lijf geschreven.
Ik weet niet hoe het met Mario Danneels zit, maar zijn boek sloot perfect aan bij mijn gevoel van vermaak. Af en toe lees ik ’s mans royalty column in het gerenommeerde tijdschrift Blik maar dat was alles. Wat wel is, mensen die er nog voor hun twintigste in slagen, zonder gebruik van wapens, een natie op zijn grondvesten te doen daveren verdienen sowieso een zekere vorm van respect. Hoewel, als hij in z’n Paola biografie niet die ene noodlottige zin had geschreven over Boel Delphine, dan zaten wij nu vermoedelijk niet met al die overspannen papier-maché opgescheept.
‘Het trauma van de troon’ beschrijft helder, met de nodige humor en een kritische geest enkele telgen van het geslacht Coburg. Op zich staat het boek niet bol van de nieuwigheden, het is vooraal gewoon tof geschreven en fijn om lezen. Beetje zoals het sprookje van de kikkerprins, maar dan echt waar. Bijna spijt dat ik met dat boek niet onder een wuivende palmboom zat, mojito bij de hand. Helaas. Die palmboom was een ficus, de mojito een bekertje water.
Het pageturner gehalte van dit boek is enerzijds groot, het leest vlotjes, maar anderzijds heb je het ook wel eventjes gehad na drie verhalen vol intriges en leukdoenerij van Danneels. Maar je leest het zeker uit. En gniffelt eens bij de familiefoto op het einde van het boek. En bent blij dat jou ouders geen blauw bloed door hun aderen hebben vloeien.
