hoofdstuk acht

Dat ze bij de NMBS niet op een vertraging meer of minder kijken is genoegzaam geweten. Maar de ene vertraging is de andere niet. Zo liep gisteren het treinverkeer danig mis vanwege een brandje in Brussel Noord. Kan gebeuren, maar ‘t is vervelend. De chaos in het station was compleet. Dit zijn de momenten waarvoor de gsm is uitgevonden. En de platte batterij. 
De spoorwijzigingen en afgeschafte treinen galmden non stop door de luidsprekers. Je zal maar omroepdienst hebben op zo’n avond! 

Dit alles zou allemaal het vermelden niet waard zijn ware het niet dat ik een deel vormde van de chaos.         

Omdat wij niet zo heel ver van Brussel wonen, een slordige twintig minuten zonder file, belde ik de plaatselijke Joost met de vraag mij te komen halen alsjeblieft. Ik zag mezelf daar al zitten om tien uur, in de Quick. De plaatselijke Joost zat niet om een ritje naar Brussel verlegen, dropte onze jongens in de fantastisch beveiligde autozitjes en scheurde verantwoord weg.

Intussen had ik al een van de wel rijdende treinen genomen, richting een station dat dichter bij Asse lag maar niet Asse is. De gsm die voor dit soort momenten is uitgevonden rinkelde. De plaatselijke Joost zat vast. Mocht niet doorrijden met de auto. Politie. Stond bijna aan het begin van de file maar verder geen info.

Ik aan het perron van Vilvoorde: honger, honger! Geen frituur te bespeuren. Zat ik maar in de Quick. Chips bij een oververhitte nachtwinkel. En bosbessenfanta.

Zellik - in de Opel Combo, een halfuur later. Van de ene Twingo naar de volgende Jetta zo naar de Combo: ergens zit er een man met een bom die dreigt de boel op te blazen bij zijn advocaat ofzo. Ze wachten op de ontmijningsdienst. Maar verder geen info.

Veel later dan verwacht en allemaal op een andere manier zijn wij nu terug thuis. Gisterenavond ook al trouwens. Over brute pech gesproken!