hoofdstuk acht

Het hoeft niet gezegd dat om deze reden de feestneuzen in Stabroek werden bovengehaald. Wij zijn meegelokt door Gert W. die ons spektakel beloofde in de vorm van een stoet. De mensen in Stabroek zijn niet over één nacht ijs gegaan voor de voorbereiding van De Stoet. Ook niet over twee. Als je dorp 750 jaar gaat worden, dan zie je dat van redelijk ver aankomen, daar kan je al eens een feestcomité voor bijeenroepen. 

Ik zou De Stoet niet durven vergelijken met een carnavalstoet maar ga dat voor het gemak toch doen. Verklede mensen die op fantastisch gemaakte praalwagens door hun dorp rijden doen nu eenmaal nogal aan carnaval denken. Maar het was meer.

Iedere wagen stelde een stukje van de geschiedenis van Stabroek voor. Van de oertijd over de bezetting door de Spanjaarden (vamos a la plaja!). De fusie van de dorpsscholen, bouw van het gemeentehuis, de bevrijding na de oorlog, het boerenleven, de haven en haar arbeiders…  Heel schoon allemaal. Heel veel werk ook.

Eens per jaar is het  Ganzenrijden in Stabroek. Ook helemaal uitgebeeld op een van de wagens. En nu ik het toch over beesten heb: in Stabroek weten ze van paarden! Wat een beesten! Echt zo van die knollen om mee te pronken in een stoet. Zo’n paard zie je geen gras eten langs de A12.

Bijna aan alle huizen hingen slingers en ballonnen. Blauwgeel. De Stoet die bol stond van de geschiedenis in combinatie met de mensen die overal in gemakkelijke en ongemakkelijke klapstoeltjes op straat zaten. Pintjes bij de buren en overburen en later nog meer pintjes in De Feesttent. En uiteraard weligtieren de grapjassen op zo’n dag. Niet zelden met blauwe of bruine sokken in sandalen. Wat een sfeer! Nostalgie enzo. Denk dat het wel snor zit met het dorpsgevoel in Stabroek!