En toen viel hij dood
Hij, dat is Dirk. Dirk is de man van Els Goris. Els Goris schreef een boek over Dirk die dood viel.
Dirk viel dood bij de beenhouwer. Het hart. Dirk was 38 jaar.
Els en Dirk hebben drie kinderen samen.
Els schreef haar verhaal. Vanaf het moment dat Dirk dood ging tot aan de begrafenis. De verwarring, het zelf wassen van haar man z’n lijk, het uitleggen aan de kinderen en zelfs de stille gedachte aan een nieuwe man.
Zelden zoveel tranen achter mijn oogleden voelen prikken dan tijdens het lezen van dit boekje. Boekje, ja. Kort. Eenvoudig geschreven. Niet eens geweldig goed geschreven – naar mijn bescheiden mening – maar wel mooi. Pakkend.
Achteraf vroeg ik me af of het nu wel of niet goed was zoiets te lezen. Ik begon na te denken over de dood, onze dood maar ook die van onze kindjes. In het boek vertelde Els hoe de begrafenisondernemer haar vroeg welke naam er nog op de zerk moest staan. Die van haar of van de kinderen, voor het geval dat… Maar ze moest wel kiezen. Zo bizar allemaal, kiezen?
Ze koos zichzelf.
Dood gaan was weer even heel dicht bij. Hoe zou het bij mij zijn? En de plaatselijke Joost? Beter niet aan denken? Beter wel? Begraven, cremeren… Kisten kiezen… Afscheid nemen…
E?n ding weet ik alvast zeker: God heeft er niks mee te maken.
The show must go on.
kippeveltekst.