hoofdstuk acht

…te beginnen met die R. in zijn naam die voor de R van Rudolf zou fungeren, zoals dat rendier met z’n rode neus. En bij uitbreiding de R van relaties, wat ‘n egotripperij! Maar ook zijn zonnebankbruin vel dat zo schoon afsteekt tegen de blauwe zee en het witte strand van Aruba. De strakke, pseudo hippe bloesjes en dito zonnebril die op het juiste moment met de juiste schwung wordt afgezet.

Los daarvan lijkt Joran, de Joran van der Sloot, me een dikke vette loser. En lijkt Petrick-de-infiltrant me al bij al een goeie ‘uitlokker’.
Voor de documentaire op zich (afgelopen avond op Vijftv) kon ik nog wel een zekere sympathie opbrengen. Er zat spanning in, je kon duidelijk zien dat de Joran in het ootje werd genomen en er kwam een bekentenis. Doel bereikt. Zelfs de niet uitgezonden, veelbesproken ‘gooi-eens-een-glas-wijn-in-iemand-zijn-gezicht’ scene uit Pauw & Witteman fleurde het geheel in zekere zin op. Maar dan, dan deed Peter R. de Vries volgens mij iets heel fout: hij haalde de mama van de Natalee in kwestie er bij en liet haar in volledige Oprah Winfrey-stijl in tranen uitbarsten op de Nederlandse televisie. ‘Zo fout man’, zou de Joran zeggen.

Ok, doe een beetje aan misdaadjournalistiek. Ok, los een zaak op. Ok, zwel van trots en maak van jezelf een wereldster. Maar laat de emoties van onschuldige mensen gerust!!
Nuja, zulk ‘n vertoningen zijn op de Amerikaanse tv wellicht schering en inslag maar ik, bijvoorbeeld, ben er nog niet klaar voor. Verre van! Naast de dagelijkse ellende van kinderziekenhuizen, begrafenissen, verbouwingen, huwelijken… wil ik ook niet nog eens suggestief verdriet op mijn scherm!!!

Douglas De Coninck opperde in De Morgen vandaag (06/02) dat dit nog maar een begin was van de misdaadjournalisten die als paddenstoelen uit de grond zullen floepen. Benieuwd. Ook benieuwd of voorgenoemde Douglas ??n van die paddenstoelen zal zijn… Want, zijn ze niet allemaal een heel klein beetje jaloers op Peter R. de Vries?