hoofdstuk acht

Urban Trad-achtige Eurosong winnaar gisteren: Ishtar. Zingen in een onverstaanbare taal is altijd veiliger. Engels is so yesterday en Nederlands lijkt me inderdaad minder populair in de Balkan. Esther was gedoemd af te vallen met haar Nederlands nummer getiteld ‘Game Over’, oh die ironie.

Net als bij Urban Trad ook weer een Soetkin aan het roer bij Ishtar. Zij het niet achterna gezeten door de mensen van staatsveiligheid.
Soetkin, jawel. Ook mama Tijl Uilenspiegel luisterde naar die naam. Om maar iets te zeggen. Ze stierf van verdriet toen haar man Klaas de dood vond op de brandstapel. Toen kon dat nog zomaar, allemaal…
Doorgaans heb ik dus overwegend trieste gevoelens bij de naam Soetkin.

Er loopt ergens in en om Basschaat een kolonie kinders rond die luisteren naar de namen Liam, Kenji, Shania, Fay, Bruce en Keano. Niet te geloven dat die allemaal familie zijn eigenlijk. Niet te geloven ook dat in diezelfe familie een Kelly, Lindsey, Debby en Nancy rondlopen.

Dat zal je nooit meemaken in het folkachtige wereldje waartoe de meeste Soetkins behoren. Daar gaat het van Goedroen en Jorum… De eerste Kenji die pakweg een harp in de arm neemt, ik wil het nog meemaken.