hoofdstuk acht

Het Atomium by night, onze eerste keer en ik had er toch wel meer van verwacht. Bollen vol flikkerlichtjes van het soort dat je bij iets te enthousiaste mensen in de kerstboom kan ontwaren. Gelukkig kwamen we daar niet voor. Filmticketje wezen kopen, die dingen zijn tegenwoordig genummerd en al! Zowel wij als de mensen voor ons als de mensen achter ons waren daar absoluut niet over te spreken. Het zij zo. De film zou nog even op zich laten wachten, vroege vogels als wij zijn, dus een slokje gaan drinken in ‘The Village’, Brupark. Over compleet foute plaatsen gesproken.

‘The Village’ is een kruising tussen de horeca van Bobbejaanland en de drukte van een volwassen lunapark. In ‘The Jungle Rum’ was het happy hour dus kregen wij zomaar eventjes vier mojito’s – van bedenkelijke kwaliteit – maar wel vier. Op. Wij terug naar de cinema, naar onze aangewezen zaal, rij en stoel. Eerst popcorn en cola bemachtigd, opgeleukt met een flinke dosis ijspralines, dit alles om ons pubergevoel in ere te houden. En natuurlijk was onze aangewezen stoel bezet door mensen wier aangewezen stoel ook bezet was door mensen wier aangewezen stoel ook bezet was… We kunnen dus besluiten dat het hele systeem op niks trekt.

Wat van de film Ben X niet gezegd kan worden. Films met flarden Sigur Ros in de soundtrack hebben sowieso al een dikke streep voor! Maar het is altijd spannend om naar een overgehypte film te gaan kijken, de verwachtingen waren groot. De mierenzeiker in mij wil niet klagen over domme woordspelingen, dat heb je met autisme dus ook bij films over autisme. Dan klagen we daar niet over. De moraal van het verhaal hebben we wel begrepen. Tweede gebod: zweer niet ijdel, vloek noch spot. Vooral van spot hadden de pestkoppen van dienst wel een ferme lap kaas gegeten. Het internet is een rottigheid. Dat kan je niet geloven. Voor ge het weet staat ge morgen met uw bloot gat online!

Dat is wat Ben overkwam en wat we wel als de spreekwoordelijke druppel kunnen beschouwen. Daarna is er een meisje dat er eigenlijk niet is, autisme. En Ben gaat dood maar leeft gelukkig nog, al is er wel een begrafenis. We worden heen en weer geslingerd tussen de wereld van Ben, die van zijn games en die van ‘de volwassenen’ en we begrijpen het allemaal wel en niet. We werden er ook stil van achteraf en we vroegen ons af wat doet een ouder met zo’n kind? De boodschap is overgekomen, het doel nog lang niet bereikt. Bravo voor Nic!