hoofdstuk acht

Jawel! Om dit stukje op te luisteren heb ik me daar zelfs een zinnetje uit een oude Margriet Hermans hit (Een Vriend) uit mijn vergetenzinnetjesdoos gehaald.

Half mei is het weer het meest gunstig om de Mount Everest te beklimmen. U weet wel, de hoogste berg ter wereld die deel uitmaakt van het Himalaya gebergte. Deze week regende het ‘Eerste Belgen’ die, Edmund Hillary en sherpa Tenzing Norgay achterna, de klim van 8848m waagden. En slaagden. Langs de Tibetaanse noordkant, bekendstaande onder klimmers als de moeilijke kant.

Al in 1999 beklom een zekere Pascal Debrouwer die moeilijke noordkant, als Eerste Belg, maar hij slaagde niet in zijn opzet en op de tocht terug naar beneden werd de eeuwige sneeuw van de Mount Everest zijn graf.

De Mount Everst is toch zo’n beetje mijn lievelingsberg (!) daarom heb ik met redelijk wat belangstelling het verhaal van de ouders van Pascal in de krant gelezen.
Ik hoor u al denken, lievelingsberg??? Jawel!

Wij gingen enkele jaren geleden op reis met als inzet: de hoogste berg ter wereld zien (wij zijn niet zo’n klimmers). We reisden naar Tibet, liftten met jeeps en geiten van Lhasa naar Shigatse naar het laagste Basecamp (zo’n 5000 meter) en sliepen als het ware aan de voet van de Mount Everest. We hebben geproefd van hoogteziekte en yakboterthee. We zijn ’s nachts opgestaan om de maan op het topje van de wereld te zien schijnen, we hebben kaartjes gepost in het hoogste postkantoor ter wereld… We hebben ’s morgens in lichte paniek gewacht of de mist zou optrekken en we hebben verwonderd gekeken naar wat de aarde zelf gemaakt heeft en dat was de eerste keer dat de natuur ons echt stil maakte. We hebben een uur zitten kijken en honderd fotootjes getrokken… Die in al hun pracht toch niets zijn tegenover dat ene live moment…

Kortom, mijn lievelingsberg. Waar, naast Pascal, nog veel mensen de dood hebben gevonden…
Ere wie ere toekeomt, de top bereikt is de top bereikt, vind ik. Hoera voor Pascal.