Braille without borders
Het is een clich? en dus is het waar: waar je ook gaat of staat in het buitenland, overal zijn er wel Ollanders of Deutsche leute die je pad kruisen. Af en toe ook een occasionele Belg maar ten eerste maken Belgen minder lawaai en ten tweede zijn Belgen in het buitenland minder sociaal. Tjah… Toen wij in Tibet waren, twee jaar geleden, bezochten we in Lhasa een schooltje voor blinde kinderen. Opgericht door Sabriye Tenberken, een blinde Duitse vrouw en haar man Paul Kronenburg, een Nederlander.
We hadden thuis reeds viavia contact met hen opgenomen en konden bijgevolg een dagje meedraaien in het schooltje. Het was bijzonder fijn. We hebben liedjes gezongen met de kindjes – die voortreffelijk Engels spraken – en Tsampa gegeten en gehoord wat voor ‘n grote toekomstplannen sommige kinderen koesterden… We konden ons niet van de indruk ontdoen dat de blinde Tibetaanse kinderen daar een beter leven hadden met meer toekomstperspectief dan de kindjes die je in de straten van Lhasa zag bedelen. Een beetje een omgekeerde wereld.
Vandaag in de krant een artikeltje over Sabriye en enkele van haar leerlingen. Ze hebben een trip door de Himalaya gemaakt maar de top niet bereikt, al was dat niet hun hoofddoel. Sabriye zelf is een vrouw van uitdagingen, zoveel is zeker. Wij zijn ook een dagje wezen raften met haar. Het is geen kwestie van zich te bewijzen maar zich te laten zien. Ik ben voor! Het kan nooit kwaad mensen die zulks bewegen op aarde eens in de picture te zetten. Bij deze dus.
Meer info over Sabriye en haar werk kan je vinden op deze site! De film over de trektocht door de Himalaya, Blindsight, won de publieksprijs op het filmfestival van Berlijn en is in het najaar te zien in de Belgische bioscoop.
Interessant zeg, en ik had idd ook het krantenartikel gelezen (en gebliksemd) vandaag! Sabriye
lijkt me een superboeiend iemand te zijn, diep respect!
Wanneer ,in tweeduizendvijf,mijn jongste dochter me vertelde dat ze met haar vriend naar Tibet zou gaan ,dacht ik ,die
zie ik nooit meer terug.
Maar,ik zag haar wel terug.Toen ze me vertelde over haar reis,en haar ontmoeting met Sabriye en haar
kinderen ,en me een boek in de hand duwde over de wijze waarop die jonge ,blinde vrouw,samen met haar vriend haar droom waar heeft
gemaakt,een school op te richten voor de blinde kinderen van Tibet,die geen enkele kans hebben daar om onderwijs te volgen,werd ik
heel stil van binnen .De strijd die zij heeft moeten leveren om van de overheid erkend te worden en ook het vertrouwen van de
mensen daar te krijgen .Wat zijn wij kleine mensen met onze opvattingen in deze westerse wereld.Ik kan iedereen aanraden dat boek
te lezen,het is welbesteedde tijd .
Proficiat ,hoofdstuk acht met jullie brede kijk op de
wereld.
Simonne
Sabriye heeft intussen een nieuw boek uit waarin ze over haar leven en werk in Tibet schrijft.
Het avontuur op de Lakhpa Ri wordt uitgebreid beschreven en we leren de kinderen blijkbaar ook beter kennen door interviews die
Sabriye met hen had. ‘blijkbaar’ zeg ik, want ik heb het boek nog niet gelezen. Ik heb hier wel al een exemplaar van gekocht,
maar nog geen tijd gehad. De Nederlandse vertaling heet ‘Met andere ogen’ en is uitgegeven bij Sirene. ‘Das Siebte Jahr – Von
Tibet nach Indien’ is de oorspronkelijke titel, uitgegeven bij Kiepenheuer & Witsch. Da’s voor de mensen die zo’n 300
pagian’s ‘auf Deutsch’ aandurven.
Dank,jewel,Georgia,voor deze informatie.