hoofdstuk acht

Het is goed dat we nog steeds met zijn allen grote ogen trekken bij het horen van de toestand in Sint-Niklaas aangaande Wouter Van Bellingen. Schepen Wouter is verbaasd over de hype die nu rond zijn persoon ontstaat: “voor een buitenstaander is dit grof, maar ik ben het gewend”. Ik kan hierover een aardig mondje meepraten; toevallig ben ik ook zwart. En inderdaad, eigenlijk hoeft zulks niemand echt te verbazen. Racisme, ieder doet het op zijn manier.

Je hebt een groep van bejaarden met hoorapparaat die denken dat ze over jou aan ‘t fluisteren zijn maar dat dan door heel de winkel doen. Er zijn kinderen, pakweg jonger dan zes, die van hun mama en papa nog niet helemaal hebben geleerd dat het onbeleefd is om andere mensen met open mond te blijven aanstaren. Er zijn de mensen die het wel heel goed bedoelen en daarvoor het engels/frans bovenhalen dat ze zelf niet echt goed kennen (alle zwarten spreken toch engels/frans?). Er is een groep vertederden die het allemaal zooo schattig vinden en het jammer achten dat ze niet hele dagen over krollekes kunnen aaien. Er zijn de oerwoudgeluiden tijdens voetbalmatchen en een vies volkje dat je gewoon op straat gorigheden qua taalgebruik naar het hoofd slingert. Er zijn mensen die heel selectief racistisch zijn. En dan is er nog die ene politieke partij…

En maar safaritripjes boeken. En maar pittakes boeffen. En maar shaken op het Sfinks festival.
Dan gniffel ik maar eens als ik des zomers al dat wit volk zie pogen een bruin vel te krijgen, maar niet verder komt dan de kleur van een goed gekookte kreeft…

Maar het blijft triest, al bij al.