Willem van Oranje
Bij Toutatis! De kop is er af. De tournee in Nederland is begonnen. Soortement van balans na een keer spelen in Deventer en een keer in Arnhem.
- Nederlanders zijn ook mensen
- nog geen kroket uit de muur gegeten (trachten dat zo te houden)
- Elsevier, Vrij Nederland en hp/de tijd gekocht en gelezen (integratie)
- in de beste Bed & Breakfast van Deventer en omstreken geslapen (waarover hier eerstdaags een blog!)
- staande ovatie gekregen (best cool)
- Nederlandse frites kunnen ook lekker zijn (maar blijft op uw hoede)
- de eerste technicus die ik tegen het lijf liep was Joep! (hoe typisch toch)
- Nederlanders kunnen zichzelf heel erg goed relativeren (zo meezingen met ‘de Hollanders’ man)
- Nederlanders denken dat wij ook sudderans zeggen tegen appelsiensap (geen grapje)
- uw man in slow motion zien vallen kan grappiger zijn dan een hele avond van de beste comedy
- ik wil zo’n typisch Hollandse fiets (ooit)
- in Deventer herkend worden op straat is best griezelig (excuseer aan de mensen die ‘hej liesje’ zegden en toen nogal verschoten omdat ik ook nogal verschoot – met gillen en al – het is sterker dan mezelf)
- in een grand café in Arnhem rustig het Algemeen Dagblad zitten lezen en plots een foto van uzelf tegenkomen is best griezelig (zonder commentaar)
- Vlaams is zeer verstaanbaar voor onze noorderburen (en nee, ik spreek niet te snel, blijkbaar)
- een keer aan halve prijs gegeten en nog nergens backstage drinken moeten betalen (hout vasthouden)
- Bavaria bier gedronken (voelt psychologisch minder fout dan Heineken)
- de Nederlanders weten precies zelf niet goed wie hun grootste Nederlander was (de meesten denken Willem van Oranje, dringend eens door wikipedia halen)
- mits enkele aanpassingen is mijn anti Vlaams Belang lied, een anti PVV lied geworden (triest dat dat kan, eigenlijk)
- klompen gekregen van Kamagurka, vrij hilarisch/onnozel/lawaaierig op het podium (exclusief voor Nederland)
- nog 27 optredens te gaan!
Bij Toutatis! Het kan iedereen overkomen maar de stomste eerst. Inderdaad. Gisteren treinde ik van hier (Asse) naar daar (Brussel noord) om ergens tussen Zellik en Jette te constateren dat ik mijn portefeuille niet bij had. Dat is, om het zo maar te zeggen, dik afgezopen. Ik voelde het zweet vanonder mijn oksels kruipen en de stress diarree liep bij wijze van spreken uit mijn poep. (ik weet het, dit is niet de meest smakelijke zin) De conducteur liep gewoon rond op de trein en was a) gelukkig een vrouw en b) heel begripvol. Waarmee ik niet wil zeggen dat mannen niet begripvol zijn natuurlijk. Er zijn effectief ook begripvolle mannen en vervelende wijven, dat weet iedereen. Maar goed, een begripvolle conducteur dus. Dat was me daar een meevaller van formaat, dat kunt ge wel denken! Immers, ik zag mij daar al zitten in centrum 127bis. Want in Brussel kunnen de flikken niet lachen met negers zonder papieren!
Qua muziek ben ik niet echt een avontuurlijk type. Ik blijf een beetje hangen bij Eels en Sigur Ròs en tussendoor zet ik wat kleinkunst op. Ok, ja dit klinkt iets saaier dan het in werklijkheid is. Ik luister ook naar Lambchop, Adam Green, Antony and the Johnsons, Belle & Sebastian en The Smiths.
Ge weet het of ge weet het niet: ik ben bij de laatste acht voor het
Vandaag (eigenlijk gisteren maar ik was vergeten op ‘publiceer’ te klikken) heb ik in zekere zin hard gewerkt. Ik ben in de weer geweest met liedjes en teksten, ik heb me een extra instrument aangeschaft (waarover zo meteen meer) en ik ben er in het algemeen nogal eens ingevlogen.
Nu niet dat ik blank ben ofzo, maar ik spreek alleszins beter Nederlands dan sommige ‘echte’ Belgen. Om van schrijven nog maar te zwijgen, haha. Deze minder sympathieke eerste zin om even een kwestie aan te kaarten. Sommige mensen weten het wellicht, anderen niet, zo gaat dat in het leven, maar ik heb in mijn jeugdige jaren (lees: in 2009) een 









